அன்னையின் அருகில்

ஒரு குழந்தை தாயை அணுகும்போது முதலில் தகுதியைப் பற்றி யோசிப்பதில்லை. தன் கண்ணீர் சரியா, தன் பயம் நியாயமா, தன் வேண்டுகோள் பெரியதா சிறியதா என்று அளக்காது. அது அருகில் செல்கிறது. ஏனெனில் அந்த உறவில் முதலில் இருப்பது உரிமை; அதன் அடியில் இருப்பது நம்பிக்கை.

“அன்னைத் தெய்வம்” என்ற அத்தியாயத்தில், காஞ்சி மகாபெரியவா இந்த இயல்பான மனித அனுபவத்திலிருந்து தெய்வ அனுபவத்துக்கான ஒரு கதவைத் திறக்கிறார். தாயைத் தெய்வமாகக் காண முடிந்தால், தெய்வத்தையும் தாயாகக் காண முடியும் என்று அவர் விளக்குகிறார். உலகங்களை உருவாக்கி, காத்து, உயிர்கள் அனைத்தையும் தாங்கும் மகாசக்தியை அன்னையாக உணரும்போது, அவளை அம்பாள் என்று அழைக்கிறோம்.

அம்மா என்று அழைக்கும் இடம்

தெய்வத்தைப் பற்றிய நமது முதல் உணர்வு சில நேரங்களில் அச்சத்தோடு கலந்திருக்கலாம். தவறு செய்துவிட்டோமா? வேண்டியதைச் சரியாகச் சொன்னோமா? நமக்கு அருள் கிடைக்குமா? ஆனால் தாயின் முன் நிற்கும் குழந்தையின் மனநிலை வேறு. அங்கே உறவு ஒப்பந்தமல்ல; அன்பின் அடிப்படை நெருக்கம்.

மகாபெரியவா வலியுறுத்துவது, தெய்வத்தைத் தாயாக நினைப்பது வெறும் மன ஆறுதலுக்காக நாம் உருவாக்கும் கற்பனை அல்ல என்பதே. உயிர்கள் அனைத்தையும் தாயின் அன்போடு தாங்கும் பரமாத்மாவின் கருணையை உணருவதற்கான இயல்பான வழி அது.

நாம் மீண்டும் குழந்தையாகிறோம்

“நான் அவளுடைய குழந்தை” என்ற உணர்வு நம்மைச் சிறுமைப்படுத்துவதில்லை. மாறாக, எல்லாவற்றையும் நாமே கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்ற பிடிவாதத்தை ஒரு கணம் தளர வைக்கிறது. நம் குறைகள் மறைக்கப்பட வேண்டிய அவமானங்களாக இல்லாமல், அன்னையின் முன் வைக்கக்கூடிய உண்மைகளாக மாறுகின்றன.

இந்த அணுகுமுறையில் பக்தி பயத்திலிருந்து அன்பிற்கு நகர்கிறது. கடமைகள் மறையவில்லை; துன்பங்கள் உடனே விலகும் என்று எந்த வாக்குறுதியும் இல்லை. ஆனால் அவற்றைத் தனியாகச் சுமக்கிறோம் என்ற உணர்வு மெதுவாக மாறலாம்.

என் தாய் — எல்லோருடைய தாய்

அத்தியாயத்தின் ஆழமான திருப்பம் இங்கே வருகிறது. அம்பாள் என் தாய் என்றால், அவள் எனக்கே மட்டும் தாய் அல்ல. எல்லா பிறவிகளுக்கும், எல்லா உயிர்களுக்கும் தாய். மனிதர் முதல் சிறு உயிர் வரை, அனைத்தும் ஒரே சக்தியிலிருந்து பிறந்தவை என்று பெரியவா நினைவூட்டுகிறார்.

அதனால் இந்த உபாசனை தனிப்பட்ட ஆறுதலில் முடிவதில்லை. “நான் அவளுடைய குழந்தை” என்ற உணர்வு, “எல்லோரும் அவளுடைய குழந்தைகள்” என்ற அனுபவமாக விரிய வேண்டும். அங்கே பக்தியின் அளவு நாம் எவ்வளவு உணர்ச்சியோடு வேண்டுகிறோம் என்பதில் மட்டும் இல்லை; பிறரை எவ்வளவு அன்போடு பார்க்கத் தொடங்குகிறோம் என்பதிலும் இருக்கிறது.

அன்பாக மாறும் பக்தி

அன்னையை வணங்குவதன் இறுதி விளைவு நமக்குள் மட்டுமே அமைதி கிடைப்பது அல்ல. அவளுடைய பிள்ளைகளாக எல்லா உயிர்களையும் காணும் பார்வை உருவாக வேண்டும். பெரியவாவின் சொற்களில், அம்பாளை இவ்வாறு உபாசித்துக் கொண்டிருந்தால் நாமும் அன்பின் உருவமாகி உலகிற்கு ஆனந்தம் தரலாம்.